Միանգամից 1962 Պարույր Սեւակ

Միանգամից Ասում են, թե միանգամից կյանքում ոչի՜նչ չի կատարվում. Միանգամից ո՛չ մի կարպետ եւ ո՛չ մի գորգ չի պատըռվում, Միանգամից բերդ չի շինվում ու չի քանդվում միանգամից, Միանգամից ձյուն չի գալիս եւ չի փչում անգամ քամին: Մի՛րգ չի հասնում միանգամից, ո՜ւր մնաց թե՝ խելոքանան, Զո՛ւյգ չեն կազմում միանգամից, ու՜ր մնաց թե՝ երեքանան: Միանգամից չեն կշտանում եւ չեն զգում ջրի կարիք. Ո՛չ այսօրն է անցյալ դառնում, ո՜չ էլ վաղն է դառնում գալիք: Այս ամենը ճիշտ է, հարկա՛վ, Հենց այսպես է, ինչպես որ կա: Սակայն եթե իմ կյանքի մեջ գեթ հարցնեին մի՛ անգամ ինձ, Թե ես ի՞նչ եմ գերադասում, Ի՞նչ եմ ուզում Ու երազում, Ես կասեի. - Ինչ լինում է՝ թող որ լինի ՄԻԱՆԳԱՄԻ՜Ց... 1962 Պարույր Սեւակ

вторник, 13 декабря 2011 г.

ՊԱՏԱՌՈՏՎԱԾ ԽՈՍՔ.. ԱՆՀԱՂՈՐԴ ՀՈւՅԶԵՐ..

http://www.youtube.com/watch?v=NW8fuaZcwMM

۞۞۞۞۞۞۞ 
*•.¸¸.•**•.¸¸.•*


http://www.youtube.com/watch?v=NW8fuaZcwMM Մենակ եմ, մայրիկ:
Հոգնել եմ, կարծես:
Տխուր է: Չգիտեմ, ինչո՞ւ է այսպես:
Պատառոտված խո՞սք, անհաղորդ հույզե՞ր:
Միտքս ննջում է քնատ օրվա պես:
Կարծես ձգվել է խուլ հորիզոնում
Անհասկանալի, ծանր տխրություն:
Ծրարված կյանքի անորոշներում
Արձագանքներ են ու դատարկություն:

Հոգնել եմ, մայրիկ,
Ու չեմ հասկանում ես արդեն ոչինչ`
Ի՞նչն է կարևոր և ի՞նչը անմիտ ու անիմաստ ճիչ:
Ի՞նչն է տանջելու ժամանակների խաղում բովվելով,
Եվ ի՞նչն է տանջվում անմիտ լռելով ու սպասելով:

Կյանքը հղի է հանկարծակիի կուտակումներով:
Չգիտեմ ինչու, հավատը գնաց, բայց հույսը դեռ կա`
Անծանոթ մի ստվեր, հազարաբերան դատարկությունով:
Հոգիս չի հուշում`
Ի՞նչն է անորոշ և ինչը` առկա:

Հիմա չգիտեմ` ինչն է ետ քաշում, և ինչը առաջ,
Բազմանշանակ ժամանակներն եմ գործիքավորում:
Հավատն եմ փնտրում, որ սրտի կանչին գնաց ընդառաջ...
Դատարկության մեջ արձագանքներն եմ ես կարգավորում:

Մենակ եմ, մայրիկ:
Հոգնել եմ, կարծես:
Տխուր է: Չգիտեմ, ինչո՞ւ է այսպես:
Հոգնած երգերիս կարոտ եմ հյուսում
Եվ տրտում սպասում `
Շատ խոնարհ ու հեզ:

© Copyright: Հրաչուհի Ալիխանյան, 2010
"ՄԵՆԱԽՈՍՈւԹՅՈւՆ"
*•.¸¸.•**•.¸¸.•*

۞۞۞۞۞۞۞۞۞

Комментариев нет:

Отправить комментарий