Միանգամից 1962 Պարույր Սեւակ

Միանգամից Ասում են, թե միանգամից կյանքում ոչի՜նչ չի կատարվում. Միանգամից ո՛չ մի կարպետ եւ ո՛չ մի գորգ չի պատըռվում, Միանգամից բերդ չի շինվում ու չի քանդվում միանգամից, Միանգամից ձյուն չի գալիս եւ չի փչում անգամ քամին: Մի՛րգ չի հասնում միանգամից, ո՜ւր մնաց թե՝ խելոքանան, Զո՛ւյգ չեն կազմում միանգամից, ու՜ր մնաց թե՝ երեքանան: Միանգամից չեն կշտանում եւ չեն զգում ջրի կարիք. Ո՛չ այսօրն է անցյալ դառնում, ո՜չ էլ վաղն է դառնում գալիք: Այս ամենը ճիշտ է, հարկա՛վ, Հենց այսպես է, ինչպես որ կա: Սակայն եթե իմ կյանքի մեջ գեթ հարցնեին մի՛ անգամ ինձ, Թե ես ի՞նչ եմ գերադասում, Ի՞նչ եմ ուզում Ու երազում, Ես կասեի. - Ինչ լինում է՝ թող որ լինի ՄԻԱՆԳԱՄԻ՜Ց... 1962 Պարույր Սեւակ

среда, 21 сентября 2011 г.

ԱՆՁՐԵՎԱԾ ԺՊԻՏ` ԿԱՆՉԻ ԾԻԱԾԱՆ

۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞

             *•.¸¸.•**•.¸¸.•*
ԱՆՁՐԵՎԱԾ ԺՊԻՏ` ԿԱՆՉԻ ԾԻԱԾԱՆ

Երկնքից իջավ շշմահար եղած մի սպիտակ երակ`
Բոցավառվելով իրիկնամուտի
Վառ արեգակի կարմրաթույր հոտով,
Իջավ սպիտակը կարմրով զուգված, ոլորանախշված,
Երկրին բերելով երկնքի զովը իր մի կաթիլով:

Ուղփամած օրը զարդարվեց հանկարծ բույլ երակներով,
Որոնք առաջնեկ երակի հետքով իջնում են երկրին,
Կարծես ճաքճքվեց օդը ուշաթափ արևից շիկնած կույս կաթիլներով,
Պճնվեց երկիրը` արձագանքելով անձրևի ուրախ երգ ու ճղփյունին:

Գերվում է երկիրը երկնքից ստացած չքնաղ նվերով,
Ինչն էլ դառնալով ճաճանչ երկնքում` ծնում մի ժպիտ...

Այդ ծիածանն է իր իրավունքով սահմանազատում,
Եվ նշուլելով այն մոգական գույներ զուլալ երկնքին,
Խառնում է  իրար անձրև ու երկինք, երկիր ու գարուն:
Լույսի ու հույսի անխոս ու անես դաշինք է կնքվում:

Երկի՜նքն է ժպտում

16.04.2010

© Copyright: Հրաչուհի Ալիխանյան, 2010
"
ՄԵՆԱԽՈՍՈւԹՅՈւՆ"
                 *•.¸¸.•**•.¸¸.•*
                    ۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞

Комментариев нет:

Отправить комментарий