Միանգամից 1962 Պարույր Սեւակ

Միանգամից Ասում են, թե միանգամից կյանքում ոչի՜նչ չի կատարվում. Միանգամից ո՛չ մի կարպետ եւ ո՛չ մի գորգ չի պատըռվում, Միանգամից բերդ չի շինվում ու չի քանդվում միանգամից, Միանգամից ձյուն չի գալիս եւ չի փչում անգամ քամին: Մի՛րգ չի հասնում միանգամից, ո՜ւր մնաց թե՝ խելոքանան, Զո՛ւյգ չեն կազմում միանգամից, ու՜ր մնաց թե՝ երեքանան: Միանգամից չեն կշտանում եւ չեն զգում ջրի կարիք. Ո՛չ այսօրն է անցյալ դառնում, ո՜չ էլ վաղն է դառնում գալիք: Այս ամենը ճիշտ է, հարկա՛վ, Հենց այսպես է, ինչպես որ կա: Սակայն եթե իմ կյանքի մեջ գեթ հարցնեին մի՛ անգամ ինձ, Թե ես ի՞նչ եմ գերադասում, Ի՞նչ եմ ուզում Ու երազում, Ես կասեի. - Ինչ լինում է՝ թող որ լինի ՄԻԱՆԳԱՄԻ՜Ց... 1962 Պարույր Սեւակ

суббота, 10 сентября 2011 г.

ՄՏՈՐՈւՄՆԵՐ


۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞
*•.¸¸.•**•.¸¸.•*


ՄՏՈՐՈւՄՆԵՐ

Ուշանում են հարյուրները` տասնյակներին ճամփա տալով,
Տասնյակներն էլ ձգձգվում են միավորներ գումարելով

Հալվող վայրկյաններ րոպեների մեջ,
Հալվող ժամանակ հավերժությունում,
Անվերջ պտտվող անսահմանություն
Զառանցանքի է կյանքը վերածվում:

Որտեղի՞ց, արդյոք, ամեն առավոտ
Գալիս նոր օրը, և ո՞ւր է գնում,
Ո՞ւր է նա տանում ապրած հույզերը
Եվ ինչո՞ւ հույսը նոր ուժով սնում:
Եվ...
Մերթ լռություն` հոգեկանչ դարձած,
Մերթ էլ դառնություն` ցավ ամայացած:
Լռության պոռթկումը լոկ մի հառաչանք,
Ունայնությունը` անանուն տանջանք:

Ու եթե փորձել լսել մտքերը
Որոշված ժամին հեռացող օրվա,
Մեզ կխլացնեն անմիտ ճիչերը,
Կամ լռությունը սրաթափանցյա:

Օդը կդողա  նախազգացումից,
Որ կա՜ բաժանում մինչ հանդիպումը,
Ու կխենթանա իր ծանրությունից
Նա չհասկացավ կյանքի շարժումը:

Ստվերը լույսի շարունակություն,
Լույսն էլ ստվերի վառ թողած խոր հետք,
Կյանքը` դադարի անդադար շարժում,
Իսկ մահը` նրա մոլորաքայլ հևք:



Մտքի կածաններ` մոլորված շնչում
Հարազատ դարձած մի ուրվագծի,
Տարիներն, ձգված բնության բեմում
Պատմում են գաղտնիքն իրենց օրօրի….

- Մարդը` ծառ, որից ջութակ են սարքում:
Ջութակ, որից նո՜ւրբ թախիծ է կաթում,
Կամ էլ փոթորկվող, երջանիկ հոգին
Աննշմար կյանքի կեղևն է ճեղքում:
Եվ...
Նորի՞ց ծնունդ...
Ծառի՞ նմանվել:
Միմիայն երկինք ձգվելո՜ւ համար:
Ազատախոհել ու սրբագրվել
Կորած իմաստը գտնելու համար:

Կյանքը` ծանրաշուք, ուղղորդված ճամփա,
Որ, կարծես, հասցե ու անուն չունի,
Հուշերի կարգն է հաղորդում անխախտ,
Եվ հատկությունը` վերադարձումի:
Արտացոլանքում երկնի լճակի,
Ուր քարացրել է մի ամբողջ աշխարհ,
Արձագանքներն են անվերջ հարցերի,
Եվ անորոշներ`
Անտակ ու անծայր::

Բազմաբովանդակ ու բազմաբնույթ
Ժամանակների ճնշող հարցերում
Միշտ կա խլացնող կամ
Խո՜ւլ պատասխան


© Copyright: Հրաչուհի Ալիխանյան, 2010
"ՄԵՆԱԽՈՍՈւԹՅՈւՆ"

*•.¸¸.•**•.¸¸.•*
۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞

Комментариев нет:

Отправить комментарий