Միանգամից 1962 Պարույր Սեւակ

Միանգամից Ասում են, թե միանգամից կյանքում ոչի՜նչ չի կատարվում. Միանգամից ո՛չ մի կարպետ եւ ո՛չ մի գորգ չի պատըռվում, Միանգամից բերդ չի շինվում ու չի քանդվում միանգամից, Միանգամից ձյուն չի գալիս եւ չի փչում անգամ քամին: Մի՛րգ չի հասնում միանգամից, ո՜ւր մնաց թե՝ խելոքանան, Զո՛ւյգ չեն կազմում միանգամից, ու՜ր մնաց թե՝ երեքանան: Միանգամից չեն կշտանում եւ չեն զգում ջրի կարիք. Ո՛չ այսօրն է անցյալ դառնում, ո՜չ էլ վաղն է դառնում գալիք: Այս ամենը ճիշտ է, հարկա՛վ, Հենց այսպես է, ինչպես որ կա: Սակայն եթե իմ կյանքի մեջ գեթ հարցնեին մի՛ անգամ ինձ, Թե ես ի՞նչ եմ գերադասում, Ի՞նչ եմ ուզում Ու երազում, Ես կասեի. - Ինչ լինում է՝ թող որ լինի ՄԻԱՆԳԱՄԻ՜Ց... 1962 Պարույր Սեւակ

понедельник, 29 августа 2011 г.

ԿԱՆԳ ԱՌ, ԺԱՄԱՆԱԿ


۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞
❀*•.¸¸.•*✿*•.¸¸.•*❀     ❀*•.¸¸.•*✿*•.¸¸.•*❀

ԿԱՆԳ ԱՌ, ԺԱՄԱՆԱԿ

Կանգ առ, ժամանակ:
Ես մոլորվել եմ`
Հարբած քամու պես կարծես ընկնելով
Քո մառախուղի շշմահար ցանցի ձեռքն
Ու տրվել եմ ես թմրեցումի:
Կարծես տրվել եմ գիտխորհուրդ հանգիդ
Անորոշ դարձած գրկախառնումին,
Որ կշռութային իր մոտեցումով
Մերթ մթնաթույր է,մերթ ժամ լուսածին:


Կանգ առ պահանջելիք քո պահվտուքի
Ծալքերում պահված հույզերի պահին,
Դարձիր մեղեդի մի երկարածոր
Եվ ծորա կամաց,
Երկնքից իջնող օրհնանքի ուժով
Տրվիր ներկային:


Դու գիտես ձևը ծպտյալ կանգառի:
Կանգառի, որտեղ չի մեռնում երբեք հիշողությունը:
Դու գիտես տեղը նրբիկ սահմանի,
Որտեղ մերվում են մեր հինն ու նորը,
Ապագան, ներկան
Ու պատմությունը:


Նոր ուժ տուր ապրած ու ապրող հույզին,
Կանգ առ երջանիկ ու
Աստվածային ջինջ ողողանքով լի աչքերի մեջ:
Ոճաբան կյանքի ճոխության ներտաշ
Թեական խոսքի,
Եվ ճշտով օծված զուլալ մաքրությամբ
Մինչև կոկորդը լցված պարզության
Օրինածին սուրբ թելադրանքի մեջ:


Կանգ առ, ժամանակ:
Եվ թող խնջույքիդ մասնակից դարձած
Անբաժան րոպեն իր պարը պարի
Ամոթից շիկնած հեզ վայրկյանի հետ:
Թույլ տուր միանան
Քո հավերժության գույներով ներկված
Ու մառախուղված շշմահար ցանցի մոլորումի մեջ,
Սակայն ո՜չ ստիպված,
Ո՜չ թելադրանքով ժամանակների,
Այլ կյանքի մանած ճոխ կախարդանքով:


Կյանքը լցվում է խուլ թակոցներով
Խենթ ժամացույցի,
Պարուրվում շնչով ու սրտազարկով
Սկզբնաստեղծ ժամի ու ժամանակի:


Կանգ առ չհատվող բևեռների մեջ,
Կանգ առ չխաչվող գիշեր - ցերեկվա
Ու նրանց ծնող լույսի - մթի մեջ:
Կանգ առ նվագուն պճնազարդությամբ
Դեպ առաջ տանող նպատակամետ
Կույր սլաքների,
Եվ դեպ ետ կանչող,
Հոգու լարերը անխնա ձայնող
Թրթիռների մեջ:


Կա՜նգ առ, ժամանա՜կ:
Ես մոլորվել եմ...
Տարահնչուն ես,
Եվ պռկեպռունկ լցված ետընթաց մտքի խենթությամբ,
Երազկոտությամբ...
Կա՜նգ առ, ժամանա՜կ:


17/07/2010

   
© Copyright: Հրաչուհի Ալիխանյան, 2010
"ՄԵՆԱԽՈՍՈւԹՅՈւՆ"

❀*•.¸¸.•*✿*•.¸¸.•*❀     ❀*•.¸¸.•*✿*•.¸¸.•*❀
۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞۞
<bgsound src="имя файла"></bgsound>

Комментариев нет:

Отправить комментарий